İş hanından plazaya geçiş bir değişim hikâyesidir.
İş hanından plazaya mekân değişir, çalışma düzeni değişir, fiziksel çalışma ortamı değişir.
İşhanı ile plaza arasındaki farkı, basitçe işyerlerinin bulunduğu binanın formundaki değişim olarak görmek mümkün. İş hanları üç beş katlı eski binalardır, plazalar ise camlarla çevrili uzun ve yüksek katlı binalar ve gökdelenlerdir. Çalışanlar, iş hanına dolmuşla ve halk otobüsüyle, plazaya ise servis araçlarıyla gidip gelirler. İş hanında çaycıdan markayla çay ve kahve alınırken, plazada parayla çalışan otomatlardan alınır. İş hanında, anahtarı işyerlerinde bulunan kilitli tuvaletler varken, plazada sensörlü muslukları bulunan tuvaletler vardır.
İş hanından plazaya mekân değişimi ile başlayan süreç hayatları da etkiler. Değişen mekânlar ve fiziksel çalışma ortamıyla birlikte duygu ve tutkular da değişir. Kariyerinin basamaklarının başındakilerde dayanılmaz bir çalışma dürtüsünün adeta sembolize halidir Plazalar.
İş hanından plazaya geçiş bir sevgi ve nefret ilişkisidir aynı zamanda. İdeal çalışma ortamlarıdır Plazalar. Bir yandan büyük bir çalışma isteği duyulan, öte yandan da çalışmaya doyulmayan doyurulmayan, fazla mesainin olağanlaştığı ve sıradanlaştığı yerlerdir aynı zamanda. Bu sevgi nefret karmaşasında, Voznesenski’nin “Neden çekip gitmiyoruz sahillere” diyen dizesi sürekli bir iç tekrarına yol açar Plazalarda. Sonra Kavafis’in “Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın. Bu şehir arkandan gelecektir.” kehaneti soğuk bir kış rüzgârı gibi yüze vururken, hayalle gerçeğin çatıştığı hayatlara mekân olur aynı zamanda Plazalar.
İş hanından plazaya değişen gerçekten mekânlar mıdır, yoksa çalışma düzeni midir veyahut da hayatlar mıdır yoksa?
“Zaman, arşınla endezeyle ölçülebilecek bir tarla olmadığı gibi, mille ölçülebilecek bir deniz de değildir; bir yürek çarpıntısıdır.” diyen Kazancakis’in izinden gidersek, değişen zaman ve yürek çarpıntımız mı yoksa?
İş hanından plazaya değişen gerçekte nedir acaba?
Professor